“ο Θάνατος της Ψυχής.”
.
την πλάνεψε ο Σεπτέμβρης,
σε καλοκαίρι μεταμφιεσμένος
κι αυτή, μαγεμένη απ
το ζεστό του χάδι,
τον πίστεψε κι
ανέβαλε στο Νότο τη φυγή της,
μα ο κίβδηλος Σεπτέμβρης
γρήγορα τέλειωσε
.
και φάνηκε ο Οκτώβρης,
με πονηρό μειδίαμα...
μ ένα δροσερό αεράκι
την αγκάλιασε και της ψιθύρισε...
“είναι η πρώτη φορά
που μια Ψυχή εισέρχεται στο σπίτι μου ...
μείνε εδώ...δεν θα
σου λείψει τίποτα”...
μα η Ψυχή κατάλαβε
ότι απ το καλοκαίρι είχε απομακρυνθεί...
και η φυγή της δεν ήταν
πλέον εφικτή.
.
απελπισμένη ξέφυγε
από μια οπή...
πέταξε στον ψυχρό κόσμο
του Οκτώβρη
δεν άντεξε όμως
πολύ...
τα λεπτά φτερά της
πάγωσαν...
κι έπεσε στο
πλακόστρωτο νεκρή.
.
εκεί τη βρήκα το επόμενο πρωί
της είπα , με άτονη φωνή
“θα σε κρατήσω στο βλέμμα μου,
εκεί κρατώ και το καλοκαίρι,
θα σαι χαρούμενη και ζεστή.”
.
(((ls4s)))5|11|2019
α’ γραφή
α’ γραφή
