_άυπνη στιγμή_
ανήσυχοι καιροί, ερωτευμένοι ερωδιοί
σκόρπιοι της ημισελήνου οι σκορπιοί
αυτόχρωμοι και ετερόχρωμοι, αλλά μαζί
πώς να ξεχωρίσω τον θάνατο απ’ τη ζωή;
πώς να πετάξω σε ωκεάνιους βυθούς;
πώς ν' απαλλαγώ από ρηχούς θυμούς;
σε σέλας σμαραγδί κρεμάω τη φωνή
δέρμα αλλάζω σαν όφις σε άυλο κελί
κλειδώνομαι σε βράχου τη ρωγμή
ο άνεμος λυσσομανά σε άκριτη ακοή
μα έχω δίπλα μου απόρθητη γεντιανή
τη μνήμη μου μεθώ με κόκκινο κρασί
η Ηώ θα με ξημερώσει σε άλλη εποχή
εκεί που η ρόδινη αυγή θα με κρατά παιδί
εκεί που το αθώο βλέμμα θα μεσουρανεί
εκεί που η ζωή θα ‘χει της μάνας την φωνή
(_ls4s_)7.9.19
