ΛΕΥΚΕΣ   ΣΚΙΕΣ

.

το κάστρο μου ψηλώνω να κρυφτώ,

πριν απ’ τις λευκές σκιές σου ηττηθώ

σάρκινες στο σώμα σου θάλλουνε ακμές,

λεπίδες κοφτερές

.

το σώμα σου πάντα με πόθο επιζητούσα

στην θαλπωρή του το όνειρό μου ζούσα

τώρα σε άγονη γη μεταλλάχτηκε, λευκή

αφιλόξενη και τοξική

.

σχέσεις ενδιάμεσες  καλείς

ξένα σώματα φιλοξενείς

στο κορμί σου βρόμικες ρωγμές

όλα λάθη, ζωντανές πληγές

.

το γιασεμί, της νύχτας μας γλυκό μεθύσι

δεν άντεξε άλλο το λευκό του να κρατήσει

ο κοκκινολαίμης, των στεναγμών μας υφαντής

μες στις λευκές σου νύχτες χάθηκε νωρίς

.

ο μίτος μας, το γελαστό μας βλέμμα 

θρυμματίστηκε στο άχρωμό σου ψέμα

τα συναισθήματα έχουνε εκτροχιαστεί

τι επέφερε άραγε την καταστροφή αυτή;

.

ήταν η κακιά στιγμή ;

του πανικού η φυλακή ;

του χρόνου η ανελέητη ροή ;

της γήρανσης μας η αλλαγή ;

.

τώρα την πλάτη ο ένας στον άλλο έχει γυρίσει

εγώ κυττώ ανατολή, εσύ κυττάς τη δύση

η ζωή, μας έχει ξεστρατίσει

μα οι πόρτες μας δεν έχουνε ακόμα κλείσει .

.

αρκεί, στη ματιά ένας σπινθήρας,

στα χείλη ένα μειδίαμα κρατήρας,

ένας βλαστός αγάπης στην αφετηρία,

ένα ζεστό φιλί για «τιμωρία».

.

© (lsGfS)~2|1|2020