«ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΣ»
.
Στου Αλωνάρη την
αυλή,
ποδοπατημένα άχυρα,
η σκόνη και η
αχλή,
μου κόβουν την
αναπνοή.
Το φθινόπωρο
έστειλε την
πρώτη του βροχή,
του καλοκαιριού
αποχώρησε
η τελευταία
ανέμελη στιγμή.
.
Ο θόρυβος της
πόλης
στο στηθαίο
σπάει,
η βουλιμία του
τις σάρκες μου αναζητάει.
Γυμνός
και βουρκωμένος,
προσπαθώ
από το μίσος
στην περιφρόνηση
να μεταβώ.
.
Εκτεθειμένος
στου κόσμου τα
παράθυρα,
της γύμνιας μου
η κύρτωση
ξέρω πως δεν
αρκεί.
Ο όχλος της
ντροπής
τα ασημικά μου
διεκδικεί,
η συμπεριφορά
του
έχει διαβάθμιση
απειλητική.
.
Η βροχή της
πόλης
στο λιθόστρωτο γλιστρά,
ο άνεμος
στις σάρκες μου λυσσομανά
Γυμνός
και παγωμένος,
προσπαθώ
από το πόνο
στην αδιαφορία
μου να μεταβώ.
.
Μες στα υπόγεια
της μνήμης,
της ζωής τα
λάφυρα,
στης βροχής τη
θαμπωσιά
κάλπικα φαντάζουν.
Με πανηγυριού
πολύχρωμα
λαμπιόνια μοιάζουν,
στης ζωής το
πανηγύρι
με ξαναφωνάζουν.
.
((_ls4s_)) 15|10|2019
.
Foto: Anders Petersen “χωρίς φίλτρα χωρίς ταμπού»
