ΚΑΤΑΧΝΙΑ [αχλή ]

 ΚΑΤΑΧΝΙΑ

.

μες στο αβίωτο παρόν

υποβόσκει ζωντανό το παρελθόν

      .

εικόνων πίδακες οι μνήμες

ανεξέλικτες των βιωμάτων ρύμες

.

της ζωής τεταρτημόρια

των αδύναμων ανθρώπων όρια

.

το παρελθόν είναι πηγή

πολλοί εκεί ζωής σφυγμούς έχουνε πιεί 

.

μ’ αν αγνοήσεις την γραμμή

βυθίζεσαι στην αχλή με αμείωτη ορμή

     .    

κράτα την γέφυρα ανοιχτή

σύντομα το διάφανο θα εμφανιστεί

.

καταφύγιο η εικονογραφή

δραπετεύω μα ξεμένω πάντα εκεί

.

τον άνεμο περιμένω να επιτεθεί

η αχλή στο πέρασμα του να διαλυθεί

.

(_ls4s_)14.9.19

πρώτη γραφή

άυλη πύλη

Ματθ. 24,30      

καὶ τότε φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου

ἐν τῷ οὐρανῷ,

καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς καὶ ὄψονται

τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον

ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως

καὶ δόξης πολλῆς.

γνέστρα ζωή

_*»γνέστρα ζωή»*_

≈        

Της ψυχής το όνειρο απονειρεύτηκα

την φύση της αλήθειας έτσι γεύτηκα.

Στο κρύο γκρι της ύπαρξης βουλιάζω

άθερμος δίσκος ο ήλιος π αγκαλιάζω.

≈        

Άκριτο εκκρεμές ο χρόνος μ αντικρίζει

μαλλί  σ αδράχτι π αδιάκοπα γυρίζει.

Γνέστρα ψυχών η ζωή με στροβιλίζει

μ ήχους ψευδαίσθησης μ αποκοιμίζει.

≈        

Τη σοδειά των κόπων μου αλέθει

το μαλλί των πράξεών μου γνέθει.

Νήμα για το συμπαντικό μου υφαντό

όταν στον Υδροχόο μου θα κατοικώ.

≈        

Τον μίτο μου με αγωνία  ακολουθώ

σ αυτόν την φλόγα ζωντανή κρατώ

Τις ανέμελες Κυριακές μου νοσταλγώ

κι ας είναι εικόνες σ αδυσώπητο κενό.

≈        

Μα πάντα ξημερώνει,

ο ήλιος τις νυχτοδιαδρομές κλειδώνει

τα δάκρυα στεγνώνει

το νήμα μου με φως ζεστό μεστώνει

≈        

22.10.17(_ls4s_) 9.9.19  

χαμόγελα