Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2019
ΦΟΒΙΕΣ
_»ΦΟΒΙΕΣ»_
.
το ξημέρωμα,
έκρυβα πίσω απ την ανατολή
τις φοβίες της νύχτας,
μην εξοικειωθούν με το φώς
και μετακομίσουν στη μέρα.
.
το δειλινό,
έκρυβα πίσω απ το ηλιοβασίλεμα
τις ελπίδες της ημέρας,
μην τις καταπιεί το σκοτάδι
και χαθούν οριστικά.
.
τώρα,
που οι νύχτες και οι μέρες μου συμφιλιώθηκαν
και η σκέψεις έπαψαν να φοβούνται,
οι ελπίδες απαλλάχτηκαν από τα
σάρκινα δεσμά,
πέταξαν μακριά, στην απέραντη
ομορφιά.
.
21.4.18 ((_ls4s_)) 23.9.19
Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2019
ΚΑΤΑΧΝΙΑ [αχλή ]
ΚΑΤΑΧΝΙΑ
.
μες
στο αβίωτο παρόν
υποβόσκει
ζωντανό το παρελθόν
.
εικόνων
πίδακες οι μνήμες
ανεξέλικτες
των βιωμάτων ρύμες
.
της
ζωής τεταρτημόρια
των
αδύναμων ανθρώπων όρια
.
το
παρελθόν είναι πηγή
πολλοί
εκεί ζωής σφυγμούς έχουνε πιεί
.
μ’
αν αγνοήσεις την γραμμή
βυθίζεσαι
στην αχλή με αμείωτη ορμή
.
κράτα
την γέφυρα ανοιχτή
σύντομα
το διάφανο θα εμφανιστεί
.
καταφύγιο
η εικονογραφή
δραπετεύω
μα ξεμένω πάντα εκεί
.
τον
άνεμο περιμένω να επιτεθεί
η
αχλή στο πέρασμα του να διαλυθεί
.
(_ls4s_)14.9.19
πρώτη γραφή
γνέστρα ζωή
_*»γνέστρα ζωή»*_
≈
Της ψυχής το όνειρο απονειρεύτηκα
την φύση της αλήθειας έτσι γεύτηκα.
Στο κρύο γκρι της ύπαρξης βουλιάζω
άθερμος δίσκος ο ήλιος π αγκαλιάζω.
≈
Άκριτο εκκρεμές ο χρόνος μ αντικρίζει
μαλλί σ αδράχτι π
αδιάκοπα γυρίζει.
Γνέστρα ψυχών η ζωή με στροβιλίζει
μ ήχους ψευδαίσθησης μ αποκοιμίζει.
≈
Τη σοδειά των κόπων μου αλέθει
το μαλλί των πράξεών μου γνέθει.
Νήμα για το συμπαντικό μου υφαντό
όταν στον Υδροχόο μου θα κατοικώ.
≈
Τον μίτο μου με αγωνία ακολουθώ
σ αυτόν την φλόγα ζωντανή κρατώ
Τις ανέμελες Κυριακές μου νοσταλγώ
κι ας είναι εικόνες σ αδυσώπητο κενό.
≈
Μα πάντα ξημερώνει,
ο ήλιος τις νυχτοδιαδρομές κλειδώνει
τα δάκρυα στεγνώνει
το νήμα μου με φως ζεστό μεστώνει
≈
22.10.17(_ls4s_) 9.9.19
Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου 2019
άυπνη στιγμή
_άυπνη στιγμή_
ανήσυχοι καιροί, ερωτευμένοι ερωδιοί
σκόρπιοι της ημισελήνου οι σκορπιοί
αυτόχρωμοι και ετερόχρωμοι, αλλά μαζί
πώς να ξεχωρίσω τον θάνατο απ’ τη ζωή;
πώς να πετάξω σε ωκεάνιους βυθούς;
πώς ν' απαλλαγώ από ρηχούς θυμούς;
σε σέλας σμαραγδί κρεμάω τη φωνή
δέρμα αλλάζω σαν όφις σε άυλο κελί
κλειδώνομαι σε βράχου τη ρωγμή
ο άνεμος λυσσομανά σε άκριτη ακοή
μα έχω δίπλα μου απόρθητη γεντιανή
τη μνήμη μου μεθώ με κόκκινο κρασί
η Ηώ θα με ξημερώσει σε άλλη εποχή
εκεί που η ρόδινη αυγή θα με κρατά παιδί
εκεί που το αθώο βλέμμα θα μεσουρανεί
εκεί που η ζωή θα ‘χει της μάνας την φωνή
(_ls4s_)7.9.19
Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2019
*"μη με λεισμόνει"*
_*«μη με λησμόνει»*_
να με θυμάσαι στις λέξεις
που δεν είπαμε ποτέ
να με βλέπεις στις εικόνες
που δεν αντικρίσαμε ποτέ
να με ακούς στους ήχους
που δεν ακούσαμε ποτέ
πίσω από άυλο γυαλί
το όνειρό μας να διαθλάς
στη ζεστή σου χούφτα
το σφυγμό μου να μετράς
τα βήματά μου στ ακρογιάλι
δίπλα στα δικά σου να πατάς
την αναπνοή μου ζεστή
μες’ στη δική σου να κρατάς
με ζωντανή τη μνήμη μου
για τους δυό μας να γερνάς
9.9.17(_ls4s_) 6.9.19
ξοδευτείτε
_ξοδευτείτε_
με
του καλοκαιριού την νοσταλγία τυλιχτείτε
στη
μαγεία του Φθινοπώρου βυθιστείτε
φιληθείτε
του Σεπτέμβρη το φιλί είν’ το
πιο γλυκό
κι ο φτερωτός θεός το έχρισε
αγγελικό
ο Αύγουστος με πάθος το
ετοίμασε
με νοσταλγία ακόρεστη το ωρίμασε
φιληθείτε
στις
βροχερές στιγμές που έρχονται αφεθείτε
τους
χυμούς της επαφής γευτείτε, ξοδευτείτε
1.9.18(_ls4s_)1.9.19
Egon Schiele , 1917
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
ΛΕΥΚΕΣ ΣΚΙΕΣ . το κάστρο μου ψηλώνω να κρυφτώ, πριν απ’ τις λευκές σκιές σου ηττηθώ σάρκινες στο σώμα σου θάλλουνε ακμές, ...










