ΛΕΥΚΕΣ ΣΚΙΕΣ
.
το
κάστρο μου ψηλώνω να κρυφτώ,
πριν
απ’ τις λευκές σκιές σου ηττηθώ
σάρκινες
στο σώμα σου θάλλουνε ακμές,
λεπίδες
κοφτερές
.
το
σώμα σου πάντα με πόθο επιζητούσα
στην
θαλπωρή του το όνειρό μου ζούσα
τώρα
σε άγονη γη μεταλλάχτηκε, λευκή
αφιλόξενη
και τοξική
.
σχέσεις
ενδιάμεσες καλείς
ξένα
σώματα φιλοξενείς
στο
κορμί σου βρόμικες ρωγμές
όλα
λάθη, ζωντανές πληγές
.
το
γιασεμί, της νύχτας μας γλυκό μεθύσι
δεν
άντεξε άλλο το λευκό του να κρατήσει
ο
κοκκινολαίμης, των στεναγμών μας υφαντής
μες
στις λευκές σου νύχτες χάθηκε νωρίς
.
ο
μίτος μας, το γελαστό μας βλέμμα
θρυμματίστηκε
στο άχρωμό σου ψέμα
τα
συναισθήματα έχουνε εκτροχιαστεί
τι
επέφερε άραγε την καταστροφή αυτή;
.
ήταν
η κακιά στιγμή ;
του
πανικού η φυλακή ;
του
χρόνου η ανελέητη ροή ;
της
γήρανσης μας η αλλαγή ;
.
τώρα
την πλάτη ο ένας στον άλλο έχει γυρίσει
εγώ
κυττώ ανατολή, εσύ κυττάς τη δύση
η
ζωή, μας έχει ξεστρατίσει
μα
οι πόρτες μας δεν έχουνε ακόμα κλείσει .
.
αρκεί,
στη ματιά ένας σπινθήρας,
στα
χείλη ένα μειδίαμα κρατήρας,
ένας
βλαστός αγάπης στην αφετηρία,
ένα
ζεστό φιλί για «τιμωρία».
.
© (lsGfS)~2|1|2020
